جدیدا اونطوری دیگه غذا درست کردن زجرآور نیست. یه پروسه لذت بخشی شده. آدم براش وقت می ذاره. سالاد درست می کنه. دسر شله زرد می پزه. غذاها تمیز و خوشرنگ و لعابند.

سفره هست. یعنی nestea و بشقاب مرتب و ماست و جعفری و بند و بساط. می گم یعنی مثل قبل فقط یه ماکارونی و قارچ و پنیر هول هولکی از سر باز کنی نیست. وقت گیر هست ولی وقتش هم خوبه.

اینها رو فقط گذاشته بودم به حساب اینکه یکم جا افتادم. تا اینکه به اندازه نیم ساعت ... فقط نیم ساعت ...

دیوارها تنگ شدن. نفسم نمیومد. مثل قبلا که نمی تونستم بیام خونه. می خواستم برم بیرون. برم یه جایی گم و گور شم. دیگه نیام.

                                                            ...

یک عالم چیز جدید باید این ترم یاد گرفت. یعنی یه چیزهایی که هیچگونه آشنایی باهاشون ندارم و خیلی می ترسم. خیلی می ترسم.

                                                            ...

نه به خاطر این بود که من بخوام بخشیده باشم یا یادم رفته باشه (که البته یکم رفته) یا کسی باهام حرف زده باشه که این چه رفتاریه نه مهربونیم گل کرده باشه نه نیاز داشته باشم نه کارم افتاده باشه نه تنها شده باشم و بخوام با یکی حرف بزنم نه از شتر بودنم کم شده باشه ... هیچ کدوم نبوده.

فقط دلم تنگ شده بوده. برای یه نفر دلم تنگ شده بوده. و من هر وقت هر احساسی داشته باشم می دونم تا بهش توجه نکنم حالم خوب نمی شه. نمی تونم خفه ش کنم. اگه از کسی عصبانی باشم باید همون موقع نشون بدم اگه خوشحال باشم باید نشون بدم اگه دپرس باشم نشون می دم ... خلاصه ش اینه که خیلی احساسم توی صورتمه ... الانم حالم خوبه. حس بدی ندارم.

                                                          ...

یکی از فامیلهای دور که یه پسر جوون بوده فوت شده. تصادف کرده. دق می کنم هر دفعه که یه آدمی می میره. اصلا انگار از اون زمان لیلا تا حالا مرگها برای من جا نمیفتن.

                                                         ...

کلی گشتم دنبال کفش یخ شکن (!) که نخورم زمین و انقدر تا یه هفته گردنم درد نکنه. بعد دیدم هیچ سایتی بدون دردسر نمیاره کانادا. اونهایی هم که میارن چیزهای خوبی ندارن یا کلی پول اضافی می گیرن. من که شانس ندارم.یه چیزی هم که خوشم میاد یا سایز من نداره یا اینطوریه. یکی نیست به من بگه خودتو جمع کن دختره تو هشتت گرو ه نهته چقدر چشت می دوه!

                                                         ...

انگار دیگه من با هیچکس نمی تونم حرف بزنم. بعضی وقتها می ترسم دیگه با هیچ کس نتونم حرف بزنم بدون اینکه به طرف بر بخوره یا یه حرف مسخره بزنم. یعنی دیگه با افراد خونواده هم نمی تونم حرف بزنم. انگار همه غریبه شدن. فقط صحبتهام شده آره این روز این شد و اینوخوردم و اینها. هیچ عمقی نداره. حرفهای بقیه هم عمقی نداره. انگار من ارزش اینجور حرف زدنو نداشته باشم. انگار حوصله ش هم نیست نمی دونم. کار سختیه. ارتباط برقرار کردن کار سختیه می دونی؟ حتی با کسایی که فکر می کنی خیلی می شناسی و خیلی می شناسنت. بازم انگار نمی دونن دقیقا حست چیه.