چه بسا تنها از عمر خودم.

از فکر خودم. از وقت خودم.

چقدر به چشم می آیند این جمله ها وقتی آدم سعی دارد باورشان نکند.

چه فکری می کنند آدمها گاهی ؟ مثلا آن موقع که جایی انفجاری می شود... یا آن زمان که مادری کودکش را در راه رها می کند ... یا آن زمان که نیش می زنند به کسی ... یا حتی وقتی گوشت برادر مرده می خورند ... چه فکر می کنند در آن زمان؟

دیگر حیفم نمی آید. همان بهتر که اینجا به پنجره نگاه کنم و منتظر هیچ کس نباشم.